A+ A A-
  • Kategoria: II WŚ
  • Odsłony: 2304

Podczas bitwy na Morzu Koralowym która miała miejsce 5 - 7 maja 1942 roku, bardzo ciężkie uszkodzenia odniósł lotniskowiec Shokaku, który został trafiony kilkanaście razy torpedami podczas ataków powietrznych z amerykańskich lotniskowców. Trafiony bombami lotniskowiec został wycofany z bitwy i skierowany w drogę powrotną do Japonii, ponieważ tylko stocznie w Japonii były w stanie usunąć tak poważne uszkodzenia i przywrócić pełną wartość bojową lotniskowca.

Razem z lotniskowcem Shokaku w drogę powrotną została skierowana bliźniacza jednostka - lotniskowiec Zuikaku. Depesze o wycofaniu tych jednostek zostały przechwycone 7 maja przez jednostki nasłuchu i odczytane przez amerykańskich kryptologów. Dowództwo Amerykańskiej Marynarki Wojennej postanowiło wykorzystać nadarzającą się okazję i zaatakować okrętami podwodnymi wolno płynące w wyniku uszkodzeń lotniskowce.

W stan gotowości postawiono wszystkie okręty podwodne, które mogły znaleźć się na przewidywanym kursie lotniskowców. Jak przewidywali analitycy uszkodzony lotniskowiec nie mógł rozwijać pełnej prędkości marszowej i powinien być łatwym celem dla amerykańskich okrętów podwodnych. Operacji nadano kryptonim "Ranny niedźwiedź".

Odwrót lotniskowca Shokaku.

Pierwszą grupą okrętów, które miały przechwycić i zaatakować płynące okręty były 4 okręty podwodne Greenling, Gar, Grampus i Tautog. Dowódcy okrętów skierowali swoje jednostki na przewidywany tor marszu lotniskowców, lecz zanim dotarły na miejsce Shokaku bezpiecznie wpłynął do laguny przy wyspie Truk.

Lotniskowiec po krótkim pobycie w bazie w Truk wyruszył w dalszą drogę kierując się do Japonii. Okręt niezauważony przez żaden z czyhających na niego okrętów podwodnych bezpiecznie wyszedł w morze. Błąd dowódców okrętów podwodnych, którzy pozwolili niepostrzeżenie wymknąć się okrętowi naprawili kryptolodzy, którzy uzyskali wiadomości na temat prędkości lotniskowca, jego pozycji i planowanej trasy przemarszu. Dowództwo postanowiło znowu zastawić sidła, lecz okazało się, że w pobliżu był tylko jeden okręt podwodny Cuttlefish, który jednak został ominięty przez zgrupowanie japońskich okrętów, które bezpiecznie kontynuowały rejs ku Japonii.

 

Dowództwo amerykańskie nadal widząc możliwość przechwycenia i zaatakowania jednostek japońskich postanowiło zorganizować trzecią zasadzkę, tym razem na wodach japońskich. Dowódca Bob Rice na okręcie podwodnym Drum miał pilnować cieśniny Kii, czyli północnego wejścia na Morze Wewnętrzne, dowódca Pilly Lent na okręcie podwodnym Grenadier patrolował południowe wejście cieśniny Bungo, a okręt podwodny Pallack pod dowództwem Stana Mosleya miał ewentualnie przechwycić lotniskowiec na podejściu do Wysp Japońskich. Jednak i ten plan zawiódł, analitycy ponownie źle ocenili prędkość, z jaką płynął Shokaku i okręty podwodne dotarły na wyznaczone miejsce za późno.

Śledząc wydarzenia dowódca okrętu podwodnego Triton Kirkpatrick postanowił zaczaić się na "Rannego Niedźwiedzia". Okręt podwodny Triton patrolował okolice Okinawy i szczęśliwym trafem był bardzo blisko przewidywanej trasy płynącego lotniskowca.

O godzinie 15.20 Kirkpatrick zobaczył płynący lotniskowiec, lecz do celu było zbyt daleko - okręt płynął ponad 6000 metrów od Tritona. Kirkpatrick widząc, że nie ma szansy oddać celnego strzału postanowił zanurzyć okręt, tak by lotniskowiec mógł spokojnie odpłynąć, następnie wynurzył się i rozpoczął rozpaczliwą pogoń za zdobyczą. Płynąć na powierzchni przy prędkości 19,5 węzła nie zdołał jednak dogonić lotniskowca.

Shokaku szczęśliwie wpłynął do portu 17 maja. Lotniskowiec wymknął się kilkunastu okrętom podwodnym. Operacja, która mogła zakończyć się sukcesem została zaprzepaszczona przez dowództwo z Pearl Harbor, które źle oceniło prędkość lotniskowca oraz błędnie rozmieściło okręty podwodne, które miały pilnować wyjść z laguny przy wyspie Truk. Nie udało się również polowanie na lotniskowiec Zuikaku, który także 17 maja szczęśliwie wpłynął do portu w Japonii.

Operacja "Polowanie na Rannego Niedźwiedzia", ukazała iż dowództwo Marynarki Wojennej nie potrafi pomimo kilkudniowego śledzenia jednostek poprawnie ocenić sytuacji. Analitycy mimo iż ścigane okręty kilka razy uchodziły szczęśliwie czyhającym na nie okrętom podwodnym, nie potrafili poprawnie zanalizować sytuacji i ocenić prędkości szczególnie uszkodzonego Shokaku. Błędne decyzje dowództwa były przyczyną tego, że operacja "Ranny Niedźwiedź" zakończyła się fiaskiem. Możliwość zniszczenia lub wyeliminowania tak groźnych jednostek została zaprzepaszczona.

  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"
  • Polowanie na "Rannego Niedźwiedzia"

Lotniskowiec Shokaku

Lotniskowiec Shokaku oraz bliźniaczy Zuikaku brały bardzo często wspólnie udział w wielu operacjach przeciwko flocie amerykańskiej. W 1942 roku 4 maja w bitwie na Morzu Koralowym samoloty z tych lotniskowców w sile 69 samolotów zaatakowały formację amerykańską.

Lotniskowce te brały również udział w bitwie u wschodnich Wysp Salomona, która miała miejsce 19 sierpnia 1942 roku. Tam jednak nie odegrały większej roli. Opracowany przez wiceadmirała Kondo plan zaatakowanie formacji amerykańskiej nie powiódł się. Wiceadmirał Kondo postanowił jako przynętę dla amerykańskich samolotów poświęcić mały i słabo broniony lotniskowiec Ryujo, a główne siły japońskie miały uderzyć na amerykanów z lotniskowców Shokaku i Zuikaku. Amerykanie wysłali tylko część samolotów przeciwko Ryujo pozostawiając resztę na swych lotniskowcach. Bitwa ta zakończyła się sukcesem Amerykanów, którzy zatopili lotniskowiec "przynętę".

Lotniskowce te również brały udział w bitwie pod Santa Cruz, 25 - 26 października 1942 roku. W bitwie tej Yamamoto chciał zniszczyć lotnisko na Guadalcanal i ostateczni rozstrzygnąć losy tej wyspy na korzyść Japonii. W tej bitwie lotniskowiec Shokaku został trafiony, co najmniej 6 bombami, które trafiły w pokład lotniskowca podczas ataku samolotów amerykańskich. Amerykanie w tej bitwie stracili lotniskowiec Hornet i niszczyciel Porter. Japończycy jednak nie osiągnęli zamierzonych celów.

Lotniskowiec Shokaku zakończył swoją służbę podczas I bitwy na Morzy Filipińskim. Podczas tej bitwy o 1220 okręt podwodny Cavalla, storpedował lotniskowiec, który zatonął o 1501, pociągając za sobą na dno 22 samoloty i ponad 2 tys. ludzi.

DANE TECHNICZNE:

  • Wyporność: 25.675 t
  • Wymiary: 257,5 x 26/29 x 8,9 m
  • Prędkość: 34,2 w
  • Uzbrojenie: 16 x 127, 42 x 25, od 1943 r. 70 x 25, 72 - 84 sam.; pb 215, pp 170

OP biorące udział w akcji

SS-171 USS Cuttlefish
Cachalot Class Submarine

Wyporność: nawodna 1100 - 1130 ton, podwodna 1650 ton
Długość: 271'9
Szerokość: 24'9
Głębokość zanurzenia: 12'10
Szybkość: 17 węzłów na powierzchni, 8 węzłów w zanurzeniu
Uzbrojenie: 1 3"/50, 4 wyrzutnie dziobowe i 2 wyrzutnie rufowe, okręt zabierał 21 torped
Załoga: 55 marynarzy
Zasięg: 10.000 mil morskich podczas marszu na powierzchni, z szybkością ekonomiczną
Zbudowany przez: Built at Electric Boat Co., wcielony do służby w 1934 roku.

SS-228 USS Drum
Gato class Submarine

Wyporność: nawodna 1526 ton, podwodna 2424 ton
Długość: 311'8 - 311'10
Szerokość: 27'3
Głębokość zanurzenia: 16'107
Szybkość: 20 węzłów na powierzchni, 9 węzłów w zanurzeniu
Załoga: 80 marynarzy
Napęd: Diesel
Diesel engines/electric motors
Zbudowany przez: Built at Portsmouth Navy Yard, wcielony do służby 1 listopada 1941

SS-201 USS Triton
Tambor class Submarine

Wyporność: nawodna 1475 ton, podwodna 2198 ton
Długość: 308'
Szerokość: 27'
Głębokość zanurzenia: 13'9
Szybkość: 21 węzłów na powierzchni, 9 węzłów w zanurzeniu
Załoga: 75 marynarzy
Napęd: Diesel
Diesel engines/electric motors
Zbudowany przez: Built at Portsmouth Navy Yard, wcielony do służby 15 sierpnia 1940
okręt został zatopiony w lutym 1943 roku, w obszarze Wysp Salomona

SS-306 USS Tang
Balao Class Submarine

Wyporność: 1.526 ton nawodna, podwodna 2.424 ton
Długość: 311'
Szerokość: 27'3"
Głębokość zanurzenia: 16'10"
Szybkość: 20 węzłów na powierzchni, 9 węzłów w zanurzeniu
Załoga: 80 marynarzy
Zbudowany przez: Built at Portsmouth Navy Yard, wcielony do służby 15 sierpnia 1940
okręt został zatopiony we wrześniu 1944 roku, w obszarze wyspy Formoza

SS-180 USS Pollack
Porpoise Class Submarine

Wyporność: 1.330 ton nawodna, podwodna 1.998 ton
Długość: 300'6"
Szerokość: 25'
Głębokość zanurzenia: 13'10"
Szybkość: 20 węzłów na powierzchni, 9 węzłów w zanurzeniu
Uzbrojenie: 1 3"50 1 4"/50 1 5"/50
Załoga: 73 marynarzy
Zasięg: 10.000 mil morskich podczas marszu na powierzchni, z szybkością ekonomiczną
Zbudowany przez: Built at Portsmouth Navy Yard, wcielony do służby w 1937

SS-525 USS Grenadier
Techn. Class Submarine

Wyporność: nawodna 1475 ton, podwodna 2000 ton
Długość: 253'
Szerokość: 21'6"
Głębokość zanurzenia: 11'9
Szybkość: 21 węzłów na powierzchni, 11 węzłów w zanurzeniu
Uzbrojenie: 1 3"/50, 4 wyrzutnie dziobowe i 2 wyrzutnie rufowe, okręt zabierał 21 torped
Załoga: 85 marynarzy
Zbudowany przez: Built at Portsmouth Navy Yard wcielony do służby w 1941 roku.

SS-523 USS Grampus
Gar Class Submarine

Wyporność: nawodna 1475 ton, podwodna 2000 ton
Długość: 253'
Szerokość: 21'6"
Głębokość zanurzenia: 16'5
Szybkość: 21 węzłów na powierzchni, 11 węzłów w zanurzeniu
Uzbrojenie: 1 3"/50, 4 wyrzutnie dziobowe i 2 wyrzutnie rufowe, okręt zabierał 21 torped
Załoga: 85 marynarzy
Zbudowany przez: Built at Groton wcielony do służby w 1941 roku.
okręt został zatopiony w lutym w 1943 roku, w okolicach Wysp Salomona

SS-206 USS Gar
Gar Class Submarine

Wyporność: nawodna 1475 ton, podwodna 2000 ton
Długość: 253'
Szerokość: 21'6"
Głębokość zanurzenia: 11'9
Szybkość: 21 węzłów na powierzchni, 11 węzłów w zanurzeniu
Uzbrojenie: 1 3"/50, 4 wyrzutnie dziobowe i 2 wyrzutnie rufowe, okręt zabierał 21 torped
Załoga: 85 marynarzy
Zbudowany przez: Built at Electric Boat Co., wcielony do służby w 1941 roku.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież