A+ A A-
  • Kategoria: II WŚ
  • Odsłony: 3984

 

Od 21 listopada Lembit wszedł w skład 2 Dywizjonu Brygady OP. Załodze przyszło przetrwać ciężką zimę blokady, samemu wyremontować swoją jednostkę, tóra 15 maja 1942 powróciła do służby. Mrozy zimy 1941/42 sięgały -40º C i załoga celem uniknięcia przemarznięcia mechanizmów i wyposażenia, wykonała z beczek po benzynie piecyki do ogrzewania przedziałów, których kominy wyprowadzono przez luki awaryjne oraz wyjście dla obsługi działka plot. Załoga przechodziła szkolenie ogólnowojskowe w ramach batalionu piechoty morskiej, prowadziła ochronę zakładu oraz specjalistyczne szkolenie w zakresie walki o utrzymanie żywotności okrętu. Artyleria przeciwnika niemal codziennie prowadziła ostrzał zakładu, doprowadzając do poważnego uszkodzenia wielu jego wydziałów. Nie zapominało o zakładzie również nieprzyjacielskie lotnictwo. Z dziennika pokładowego okrętu (4 kwietnia):

„18.52. W mieście ogłoszono alarm bojowy.
18.58. W powietrzu 5 samolotów przeciwnika, do których otwarto ogień.
19.15. Samoloty rozpoczęły zrzucać bomby w rejon postoju okrętów.
19.30. Za rufą okrętu w odległości 5 m eksplodowała bomba.
19.32. Przed dziobem okrętu w odległości 10 m eksplodowały 2 bomby.
20.10. Odwołanie alarmu lotniczego. Okręt nie został uszkodzony”.

Ogółem w okresie lat 1941-1942 okręty podwodne w Leningradzie zostały w 25 przypadkach poważnie uszkodzone w wyniku nieprzyjacielskiego ostrzału artyleryjskiego i bombardowań lotniczych.

Etat załogi „Lembit” w składzie Floty Bałtyckiej
Stanowisko Liczebność
Dowódcy (oficerowie)  
Dowódca 1
Komisarz  1
Starszy pomocnik (z-do) 1
Dowódca BCz 1-4  
(nawigacja- łączność) 1
Dowódca Bcz-2-3  
(artyleryjsko-minowo-torpedowy)  1
Dowódca BCz-5 (elektromechaniczny) 1
Młodsi dowódcy (podoficerowie)/ marynarze  
Bosman 1
D-ca sekcji sterników 1
Sternik 1
Elektryk nawigacyjny 1
Szef grupy radiowej 1
Radiotelegrafista 1
D-ca sekcji akustyków 1
D-ca sekcji SKS (szyfrant) 1
D-ca sekcji celowniczych 1
Szef grupy torpedystów 1
D-ca sekcji torpedystów 1
Torpedysta 2
Szef grupy motorzystów 1
D-ca sekcji motorzystów 2
Motorzysta 4
Szef grupy elektryków 1
D-ca sekcji elektryków 1
Elektryk 2
 Szef grupy drenażystów 1
D-ca sekcji drenażystów 1
Drenażysta 2
Instruktor sanitarny 1
Kucharz 1
Marynarz 1

W celu zwiększenia autonomiczności jeden ze zbiorników balastowych został przystosowany do przyjmowania paliwa, a niewielki zbiornik w kadłubie sztywnym do zabierania wody pitnej. Ostatnie posiadane brytyjskie (oryginalne) miny zostały postawione jeszcze w listopadzie, co zmusiło do podjęcia próby przystosowania okrętu do wykorzystania rodzimych min, prac tych jednak nie udało się zakończyć do chwili wyjścia Lembit z remontu.

27 kwietnia jednostka o własnych siłach odeszła od nabrzeża zakładu i stanęła przy nabrzeżu Newy, 2 Dywizjon wraz z bazą pływającą Irtysz stacjonował w rejonie Letniego Sadu. Rzeka stała się poligonem dla prób Lembit. Między mostami Litiejnym a Ochtinskim sprawdzono elementy manewrowe w położeniu nawodnym i podwodnym, przestrzelano wyrzutnie torpedowe sprężonym powietrzem, przećwiczono szybkie zanurzanie. Przeprowadzono również demagnetyzację jednostki dla ochrony przed poderwaniem się na minie magnetycznej.

Do tego czasu sytuacja na wodach Zatoki Fińskiej uległa dodatkowej jeszcze komplikacji. Nie bacząc na wyjątkowo niską efektywność wykorzystania radzieckich okrętów podwodnych na Bałtyku w roku 1941, niemieckie i fińskie dowództwa morskie postanowiły całkowicie zablokować jednostki tej klasy przeciwnika w Zatoce Fińskiej. W tym celu poczynając od 25 kwietnia 1942 roku Niemcy przerzucili w rejon Zatoki następujące zespoły: 1 flotyllę trałowców motorowych, 18, 31 i 34 flotylle trałowców, 12 flotyllę zop, 3 flotyllę dozorowców, 27 flotyllę desantową, 2 bazy pływające kutrów trałowych z 32 motorowymi kutrami, przerywacz zapór minowych i 2 stawiacze min, flotyllę ochrony wybrzeża „Ostland” oraz dużą liczbę jednostek pomocniczych, a później na krótki czas także 17 flotyllę trałowców.

Pierwsze zapory minowe zostały wystawione w dniach 8 i 9 maja przez okręty bazujące w Tallinie i Helsinkach. Ogółem wiosną i latem 1942 wystawiono następujące pola minowe:

• „Nashorn 1-5” niemieckie zapory minowe między Porkkala-Udd a wyspą Naissaar w dwóch rzędach, łącznie 1915 min;
• „Seeigel 1-8” zapora postawiona na południowy wschód od Hogland przez niemieckie stawiacze min, trałowce i szybkie barki desantowe, łącznie 5779 min, 1450 ochraniaczy pól minowych oraz 200 petard wybuchowych;
• „Rukajärvi A-C” zapory postawione przez Finów na północny wschód od Hogland, łącznie 1885 min i 221 ochraniaczy pól minowych;
• „Ontajärvi I-II” (200 min) i „Norppa” – zapora postawiona przez Finów dla ochrony wyspy Someri;
• „Seehund I-IV” zapora postawiona przez niemieckie i fińskie okręty na północny zachód od zapór „Seeigel”;
• „Laks 1-8” zapora na torze wodnym na wschód od wyspy Aspe;
• „Visepakka” – zapora postawiona przez Finów na Morzu Alandzkim (167 min).

Ogółem w roku 1942 na wodach Zatoki Fińskiej postawiono 12 873 miny. Zapory stanowiły pionowe zasłony złożone z kotwicznych galwanicznouderzeniowych oraz niekontaktowych min. Denne miny niekontaktowe stawiano w linii z przerwami 40-60 m na głębokości poniżej 50 m specjalnie przeciw okrętom podwodnym. Poza tym, w Leningradzkim Kanale Morskim nieprzyjacielskie kutry i lotnictwo stawiały okresowo denne miny magnetyczne. Niemieckie i fińskie jednostki do zwalczania okrętów podwodnych zajmowały pozycję za zachód od linii zapór minowych, a 6 fińska eskadra lotnicza prowadziła stałą obserwację całej Zatoki Fińskiej. Poza tym Finowie przebazowali swoje okręty podwodne do Marienhamn (Wyspy Alandzkie), które od 9 sierpnia rozpoczęły polowanie na radzieckie jednostki, którym udało się wyjść z Zatoki Fińskiej.

(ciąg dalszy nastąpi)

Tłumaczenie z języka rosyjskiego Maciej S. Sobański

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież