A+ A A-
  • Kategoria: U-booty
  • Odsłony: 6926

Linia 70 stopnia długości geograficznej wschodniej tworzyła od 18 stycznia 1942 roku oficjalną linię rozdziału między niemiecko-włoską a japońską strefą operacyjną. Z powodu różnic w planach i celach wojennych, do których dążyły państwa "Osi", nie było żadnej ustalonej strategii co do strefy operacyjnej.

I tak niemieckie okręty podwodne mogły swobodnie operować w Oceanie Indyjskim. Pierwszeństwo w wojnie na Wschodzie z utworzeniem się punktu ciężkości na Morzu Śródziemnym oraz poszerzenie prowadzenia wojny na obszar bliskowschodni i indyjski w wojnie Hitlera z Wielką Brytanią było prawie ważniejsze niż zwycięstwo nad Stalinem.

Rozszerzenie wojny podwodnej

Dönitz chciał wzmóc wojnę przeciwko morskim konwojom transportowym (handlowym i wojskowym) szczególnie przeciwko Wielkiej Brytanii, a później przeciw USA.

Artykuł zamieszczony dzięki uprzejmości czasopisma Okręty Wojenne

Jednakże wzmożone patrole lotnicze i coraz silniejsza eskorta konwojów zmusiły go do przesunięcia wojny podwodnej na inne odległe akweny morskie, gdzie obecność jednostek ZOP przeciwnika nie była tak liczna. I tak obszary operacyjne zostały rozszerzone na wody wybrzeża USA, Kanady, Morza Karaibskiego, Brazylii, Oceanu Indyjskiego, Australii oraz wody Pacyfiku. Do operowania na tych odległych obszarach morskich zostały przewidziane krążowniki podwodne typu IX D2, ponieważ ich pojemność zbiorników paliwowych wystarczała co najmniej na jednorazowe okrążenie kuli ziemskiej.


U 874
w trakcie przejścia przez Kanał Kiloński. Fot. zbiory Andreas Dwulecki

Dowódcy i główni mechanicy

Okręty typu IX D2 należały do największych podwodnych okrętów frontowych Kriegsmarine. Aby dowodzić tymi prawie 90-metrowej długości kolosami z około 1600 ton stali Dönitz obsadził okręty najlepszymi dowódcami, którzy mogli wykazać się odpowiednim doświadczeniem frontowym. Na ponad 50 procent jednostek typu IX D2 zostali odkomenderowani doświadczeni dowódcy, którzy już byli odznaczeni Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego:

  • kpt. mar. Nicolai Clausen (Krzyż Rycerski 13.03.42),
  • kpt. mar. Wilhelm Dommes (KR 02.12.42),
  • kpt. mar. Friedrich Guggenberger (KR 10.12.41/Liście Dębowe 08.01.43),
  • kmdr ppor. Robert Gysae (KR 31.12.41/DL 31.05.43),
  • kmdr por. Werner Hartmann (KR 09.05.40/LD 05.11.44),
  • kpt. mar. Eitel-Friedrich Kentrat (KR 31.12.41),
  • kpt. mar. Hans-Werner Kraus (KR 19.06.42),
  • kpt. mar. Herbert Kuppisch (KR 14.05.41),
  • kmdr ppor. Wolfgang Lüth (KR 24.10.40/LD 13.11.42/Miecze 15.04.43/Brylanty 09.08.43),
  • kpt. mar. Jost Metzler (KR 28.07.41),
  • kpt. mar. Jürgen Oesten (KR 26.03.41),
  • kmdr ppor. Wilhelm Rollmann (KR 31.07.40),
  • kpt. mar. Heinrich Schonder (KR 19.08.42),
  • kpt. mar. Heinz-Otto Schultze (KR 09.07.42),
  • i kpt. mar. Heinrich Timm (KR 17.09.44).

Sukcesy

Na sukcesach okrętów podwodnych typu VII oraz typu IXD2 dowództwo Kriegsmarine opierało i planowało sparaliżowanie morskiego transportu zaopatrzenia aliantów. Do maja 1943 wyglądało na to, że cel ten może być osiągnięty, ale potem karta się odwróciła (szczegóły w następnej części).

U-booty typu IXD2 zatopiły w sumie 94 statki o łącznym tonażu 552 487 BRT (1 BRT = 1 RT ~ 2,832 m3) oraz dwa żaglowce frachtowe oraz uszkodziły 5 statków o łącznym tonażu około 34 251 BRT. Przypuszczalnie zatopiony został jeszcze jeden statek o łącznym tonażu około 10 000 BRT. Poza tym zestrzelono 4 samoloty.


Wolfgang Lüth w czasie kolejnej, tym razem "trunkowej" ceremonii objęcia dowództwa nad U 181. Na tym okręcie osiągnął on największe sukcesy, topiąc 138 778 BRT alianckiego tonażu. Fot. zbiory Andreas Dwulecki

Największe sukcesy z okrętów typu IXD2 osiągnął U 181 z 27 zatopionymi statkami o łącznym tonażu 138 778 BRT. Z tego kmdr ppor. Wolfgang Th sam zatopił 22 statki o tonażu 103 711 BRT, pozostałe 5 statków o pojemności 35 067 BRT zatopił jego następca kmdr Kurt Freiwald. Razem z sukcesami, które Wolfgang Lüth osiągnął na wcześniej dowodzonych okrętach podwodnych U 9, U 138 i U 43, został on drugim najskuteczniejszym dowódcą okrętu podwodnego drugiej wojny światowej. Z 47 zatopionymi statkami o pojemności 225 755 BRT (włącznie z francuskim okrętem podwodnym Boris) i 3 uszkodzonymi statkami o tonażu 21 905 BRT sukces ten przebił tylko kmdr por. Otto Kretschmer (U 23, U 99) z większą liczbą zatopionego tonażu (274 418 BRT) przy równej liczbie - 47 zatopionych statków. Sukces ten przyniósł Wolfgangowi Lüthowi najwyższe odznaczenia wojenne, które wówczas były do nadania: Liście Dębowe, Miecze i Brylanty do Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego. Po powrocie z pierwszego rejsu bojowego na U 181 zostały mu wręczone osobiście przez Adolfa Hitlera Liście Dębowe do Krzyża Rycerskiego, a po drugim rejsie bojowym został on wezwany ponownie do "Wolfsschanze" 1, gdzie mu zostały wręczone równocześnie Miecze i Brylanty do Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego. Poza tym z U 181 zostali odznaczeni: główny mechanik por. (inż.) Carl-August Landfermann i główny sternik (Obersteuermann) por. mar. Johann Limbach otrzymali Krzyż Rycerski, 8 członków załogi U 181 Złoty Krzyż Niemiecki (Deutsche Kreuz in Gold), a prawie cała pozostała załoga Krzyż Żelazny. Dowódcom: kmdr. ppor. Robertowi Gysae na U 177, kmdr. por. Wernerowi Hartmannowi na U 198 i kpt. mar. Friedrichowi Guggenbergerowi2 na U 848 za osiągnięte sukcesy wręczył Hitler Liście Dębowe do Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego. Także dalsi dowódcy otrzymali Złoty Krzyż Niemiecki, który uchodził jako pierwszy stopień do Krzyża Rycerskiego: dowódca U 874 Theodor Petersen (jako pierwszy oficer wachtowy na U 181), dowódca U 178 Wilhelm Spahr (jako pierwszy oficer wachtowy okrętu), dowódca U 197 Robert Bartels (jako dowódca U 561), dowódca U 859 Johann Jebsen, dowódca U 863 Dietrich von der Esch (jako dowódca U 586), i dowódca U 872 Ottmar Grau (jako dowódca U 601).

--------------------

1H.Qu. (Führerhauptquartier) - "Wilczy szaniec" (główna kwatera Führera) znajdowała się w Prusach Wschodnich w Lesie Zgorzeleckim (Görlitzer Wald) koło Kętrzyna (Rastenburg).

2Friedrich Guggenberger otrzymał 8 stycznia 1943 roku Liście Dębowe do Krzyża Rycerskiego jako dowódca U 81.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy


Odśwież